برای یه مدت نمیرسم آپ کنم( به دلیل فرجه ها و امتحاناتو....)

اما سعی میکنم به وبلاگها سر بزنم

برام دعا کنین فعلا خداحافظ

                        

ما سپاهانیم و حالا حالاها قهرمان

اشک شوقه

به تموم اصفهانیا و تموم طرفداران تیم سپاهان تبریک میگم

چهارشنبه دقیقا وقتی که خواستم آنچه گذشت رو بنویسم اینترنت رایانه ام دچار مشکل شدتا امروز...

چهارشنبه رفتیم دیدن یکی از دوستان دوران دبیرستان(زهرا) که از کربلا اومده بود به صرف شربت و شیرینی (منظور از رفتیم جمعی از بچه های دبیرستانه)

قبلا از احوالات این دوستان که چهار سال دبیرستان را با هم گذروندیم گفتم(در پست خاطرات آن روز هفته دوم اسفند)

اما الان دلم میخواد کمی بیشتر از چند نفرشون بگم اول از همه معصومه همون که تو اولین سفر جنوب کنار من می نشست(یکمی زیادی تپله)

ما توی این یک ساعتی که آنجا بودیم ۵۸ دقیقه اش را خندیدیم( ۱+۱ دقیقه هم صرف سلام و احوال پرسی و خدا حافظی و سلام برسونید شد) طوری که زهرا دید اگه کاری نکنه همسایه هاشون میانو... پاشد درو پنجره هارو بست.

معصومه از بچه خواهرش یوسف ۳ساله می گفت که ننه صداش میکنه میگفت من نمی دونم این لفظ رو از کجا آورده به مامانش میگه مامان به مامان منم میگه عزیز اما من هرچی بهش میگم بگو خاله میگه ننه

حالا زهرا بنده خدا از کربلا اومده بجا اینکه از احوالات سفر بگه رفته لب تاب آورده با بچه ها تبادل اطلاعات بووووووووووق میکنند(چیزی نبوداااااا فقط یه سری موسیقی سنتی اونم جنس مرقوب مارک دار اون ور آبی)

مرضیه هم که یه سره میگفت زشته بریم دیگه.هی ما میگفتیم مرضیه جان منزل خودتونه این حرفا چیه زهرا جون شام تدارک دیده انگار نه انگار 

اسما خیلی خانم وار نشسته بود تکون نمیخورد 

مینا هم که یه سره گیر داده بود میگفت ازدواج خوبه من قصد ازدواج دارموووو....(اییییییی) هر چی ما بهش چپ چپ نیگاه کردیم از رو نرفت تا آخر معصومه برای ساکت کردنش از کمربند مانتو اش کمک گرفت ماهم همراهیش کردیم 

الهه هم که دیگه نگو کرشمه کلمات رو میکشهههههه کلا کلاسی داره برا خودش 

کاش میدونستم نظر این دوستان در این مدت۶ سال درباره من چیه 

یک نفر گفت:
«آقا
جای خالی
بفرمایید»

چه غمگنانه است
وقتی در باران
به تو چتر تعارف می کنند.

شاعر : گروس عبدالملکیان

 فاطمه پاره تن من است . هر كه او را بیازارد ، مرا آزرده خاطر كرده است و هر كه او را شاد كند ، مرا نیز خوشحال نموده است .

دوباره قالب وبلاگ را عوض کردم

امیدوارم خوشتون بیاد

صبح ساعت ۸ بیدار شدم ۹ جایی قرار داشتم همه خواب بودن

یعنی باورتون نمیشه چی دیدممامانم میزو چیده بود تازه چند نوع صبحانه

گفتم چه خبر شده چایی هم آماده است  

آخه من هر روز ساعت ۷ بیدار میشم هیچ خبری نیست من آرزوی اینکه یه روز صبح چایی بخورم برم دانشگاه به دلم مونده پس برای من نمیتونه باشه یاشایدم دعای دوستان مهندسی صنایع گرفته که همیشه تو وبشون مینویسن به امید یه روز خوب

دیدم نه اوضاع عادی نیست یادم افتاد داداشم(بچه مثبت)۷:۳۰ میره مدرسه متوجه شدم این همه تشکیلات قضیه هر روز بچه مثبته

حیف که دیرم بود و اگر نه میخواستم یه عکس امروز صبح از میز بگیرم یکی فردا وقتی خودم میخوام برم دانشگاه

امان از بچه آخری مامانی بودن 

فردا امتحان سیری در تاریخ ادبیات انگلیسی داریم درس مورد علاقه من که هیچ وقت نخوندمش

عصر مثبت شده بودم داشتم درس میخوندم که پیام از دوستم رسید(عین متن پیام) : امروز از صحبت های گرانبارتون درخصوص فیلم قلاده های طلا فیض بردیم!(با لحن کنایه)

فوری شمارشو گرفتم : سلام چطوری ؟ کجا؟

علیکم السلام خواهر حول نکن شبکه سراسری نبود. تالار مفید دانشگاه قم آقای طالبی(کارگردان)وآقای خزایی(تهیه کننده) را آورده بودند دانشجوها نقدشون کنند مصاحبه های شما رو هم پخش کردند...

نگوووووو

این الان منم از فردا تو دانشگاه 

امروز از صبح بارون بود قبلا گفته بودم روز های بارونی بهترین روزهای عمر منه ترجیح میدم زیر بارون خیس خیس بشم تا برم زیر چتر 

امروز  با بچه های دانشگاه رفتیم سینما ونوس فیلم قلاده های طلا

سینما روبروی دانشگاهمونه فکر کنید ما رو با سرویس(اتوبوس) بردن تا اون ور خیابون 

وارد سینما شدیم همه صندلی ها پر بود منو دوستامو بردن جایگاه مهمان های ویژه  

تا چراغ ها خاموش شد صدای پاکت چیپس و پفک بود که گوش منو نوازش میداد البته من صبر کردم که اسم اولین بازیگر را بنویسن بعدشروع یه صرف صیغه بلعت کردم 

ولی خدایی سینما ونوس تو این شهر از بقیه سینما ها تمیز تر و آروم تره مثلا افراد یهو عشقشون نمیکشه نصف فیلمو سوت و دست بزنن... 

خلاصه اینکه فیلم باتمام جزئیات تمام شد

با دوستان داشتیم از پله ها پایین می آمدیم بچه ها گفتن فیلم برداریه

اصلا تو باغ نبودم یهو دیدم گزارشگره میکروفونشو تا حد بینی من جلو آورد و گفت نظرتون چی بود؟ 

من مونده بودم در رابطه با کیفیت مکان نظرمو بگم درباره فیلم بگم یا درباره چیپس و پفک هایی که خورده بودیم نظرمو بدم 

بله منم با اعتماد به نفس کامل جملاتی رو سر هم کردم و گفتم 

 جملاتی که یکیش فعل نداشت یکیش فاعل جملاتی در حد یه کلمه مفید و مختصر 

حالا ولم نمیکردم هی نظراتم رو میگفتم  هی میگفتم دیگه. مونده بود درباره یارانه ها و گرونی و تورم و...هم نظر بدم که یهو یه جرقه تو ذهنم زده شد که بسه زشت جو گیر نشو

شما نمیدونین واقعا چرا من مثل بقیه نمیتونم یه زندگی عادی داشته باشم؟ دوباره زدم زانومو تو باشگاه ناقص کردم به زور راه میرم همیشه باید یکی از اعضای بدنم درد بکنه...

نمیشه نمیشه

هرچی میام آپ کنم نمیشه

حس نوشتن ندارم یکی از کارهام که خیلی دوستش دارم نصفه مونده

 اگه کسی که مینویسه یه طرح جالب داشته باشه وسط طرح یهویی یه گره پیش بیادحالا هی زور بزنه حل کنه کورتر بشه اشک آدمو در می آره 

تازه امروز یه کاری کردم  ماشین صفر پدرم از قیمت افتاد

تقصیر من نیست که این مهندسای امروز کار بلد نیستن

 آخه وسط پارکینگ ستون میزارن اونم دقیقا پارکینگ ماشین ما اه اه

خواستم پارک کنم(بعد دو سال سابقه رانندگی) دنده عقب گرفتم دنده یک اومدم راه بیافتم چشمم افتاد به نیما و سیتا که داشتن از دور میدویدن سمت ماشین وداد میزدن سمیرا هیچی از آینه بقل غافل شدم ماشین هم گرفت به ستون و... 

همین قدر بگم که سپر بالای لاستیک عقب را گرفتم دستم  یه دستی هم روی خش ماشین کشیدمو  ماشین را قفل کردم رفتم تو آسانسور

میدونستم این آخرین باریه که سوییچ را میبینم

از من قول گرفته بودن که اگه گوشه ماشین خراشی برداره ماشین بی ماشین

بعد دوسال رانندگی بدون کوچکترین ضربه امروز...

خلاصه اینکه وارد خونه شدم مستقیم رفتم روبه روی پدرمامان که داشتن تلویزیون میدیدن ایستادمو گفتم داشتم کنار ستون پارک میکردم یهو ماشین گرفت به ستون اینش کنده شد. لبخنده ملیح پدر باپایان یافتن این جمله وارونه شد. بنده خدا پدر اصلا چیزی نگفت فقط یه جمله خیلی کوچولو گفت اونم با آرامش تمام: از فردا ماشین بی ماشین فقط همینو گفت.  

«فاطمه، فاطمه است»

                                                دکتر شریعتی

امید وارم دوستای خوبم

خوب باشن دیگه 

نمیدونم چرا جدیدا نمیتونم بنویسم فکر کنم بخاطر درگیری فکریه

ولی من محکم باهاش مقابله خواهم کرد (به به)

بهترین خبری که الان بخاطرش خیلی خوشحالم اینکه

فردا قراره نیما و سیتا بیان خونمون

براشون هدیه عیدی خریدم: بازی فکری بچه های ۳-۷ سال 

و خبر دیگه اینکه

امروز بعد از تعطیلات هلک هلک رفتم دانشگاه ساعت اول استاد گفت هفته دیگه از تمام مباحثی که تا الان درس داده ام امتحان میگیرم این درس سنگین ترین درسمه که تاحالا جزوه اش سایه ی منو هم ندیده چه برسه به اینکه...

امروز هوا عالی بود باران رعد و برق منم که عاشق خیس شدن زیر بارون 

 کاشکی همیشه بارون می آمد اونوقت 

خورشید
از آنجا که غروب می‌کند
طلوع نمی‌کند

                                                   دکتر افشین یداللهی

امیدوارم سال خوبی در پیش داشته باشید

بالاخره توانستم بیام

شاعر میگه: آمدی جانم به قربانت ولی تا حالا کجابودی؟

 دیگه خجالت میکشم بگم چه بلایی سر خودم آوردم اینکه چرا تاحالا نیامدم را تو ادامه مطلب میگم...

تا دیروز  زادگاه بودم(نصف جهان)

جای شما خالی خوش گذشت. فکر کنید تو این چند روز کم تمام فامیل رو سر زدم همه جاهم بساط آجیل شیرینی گز میوه چایی پهن بود  واقعا حس میکنم شبیه آجیل شدم.

اما از راهیان نور واقعا خوب بود روحمو بردم صافکاری تعویض روغن بعدشم کارواش کلا شستمشو شستمش برق افتاد برای یه سال کافیه

ولی هر چی فکر میکنم نمیدونم راهیان نور با قیمه چه ارتباطی به هم دارن هرروز قیمه داشتیم 

  قیمه با سیب زمینی قیمه با گوشت قیمه بادمجان قیمه قیمه(صبحمو با قیمه شروع می کردمو نهار و شام و ) اینقدر این قیمه ها خوش مزه بود که شب ها خواب قیمه میدیدیم

از راننده بگم خدایی را ننده بود بارها اتوبوس میخواست بره تو دره یا اینکه سر پیچ ها سبقت میگرفت اونم از تریلی ۱۸ چرخ ولی این راننده جان ما را نجات میداد.آنقدر تند میرفت  که ما حس میکردیم داریم پر میزنیم

بالاخره

فردا ساعت ۶ صبح از گلزار شهدا حرکت میکنیم به سمت جنوب 

اسم گردانمون حضرت رسول (ص) است

کلا امروز رفتم تو حس دارم روحمو برای فردا آماده میکنم

نصفه کوله ام رو پر کردم

ولی هرچی فکر میکنم نمیدونم چرا حس سالهای قبل را ندارم 

انشاا... وقتی برگشتم از خاطرات براتون میگم فعلا خدا نگهدار